Over de vader die voortdurend op zijn telefoon spelletjes speelt

Nanne Hogeland
Nanne Hogeland

6 december 2018

Over oordelen, liefde en verbondenheid

Het is donderdagmiddag. Ik eet aardbeienijs uit een gouden bakje met een gouden lepel. Met grote voorzichtigheid versiert mijn dochter van drie jaar mijn ijsje met gekleurde hartjes. Ik ben op de peuterspeelzaal voor de thema-afsluiting samen met alle andere ouders.

Vers fruit

Vol verrukking kijk ik om mij heen. De juffen hebben er zóveel werk van gemaakt! Van vers fruit maken de kindjes ijs. Ze wijzen alle fruitsoorten aan die de juf in het apparaat stopt. Na flink wat kabaal komt er een softijs-achtig fruitijs uit. Ik geef mijn dochter een kus.

Naast mij aan tafel zit een meisje met haar vader. Het kindje heeft een grote bos zwarte krullen en kijkt met grote ogen blij naar de juffen. Ik wil mijn enthousiasme delen met de vader naast mij en vertel hoe leuk ik het vind op deze peuterspeelzaal. Hij kijkt mij vragend aan. Ik vraag of hij Nederlands spreekt, of Engels misschien? Hij schudt zijn hoofd. ‘Only Arabic. From Syria. Nine months here.’

Ik probeer een gesprek met hem te voeren, maar hij begrijpt mijn vragen niet. Dus ik lach m’n vriendelijkste lach en richt mijn aandacht weer op mijn dochter. Ze legt nog wat extra balletjes op mijn bevroren fruitmoes.

Spelletjes

Als ik weer naar de vader kijk, zie ik dat hij op zijn telefoon een spelletje speelt. Even later nog steeds. En aan het einde van de thema-afsluiting nog steeds. Zijn dochter zit naast hem en eet rustig haar ijsje op.

Ik voel irritatie naar de vader toe: Doe die telefoon weg! Kijk naar je kind! Ze is zo lief en blij, kijk nou toch!

Ik ben trots dat ik niet op mijn telefoon zit. Dat ik maar mooi met al mijn aandacht bij mijn dochter ben.

En dan voel ik een rust komen vanuit mijn buik.

Wie ben ik?

Want wie ben ik om hem te veroordelen?

Misschien heeft die man de meest afgrijselijke dingen meegemaakt in Syrië, of tijdens zijn vlucht naar Nederland. Misschien heeft hij die spelletjes nodig om de pijn even niet te voelen. En misschien heeft hij vreselijke honger en dorst, maar wil hij niks eten vanwege de Ramadan.

Of misschien heeft hij nooit geleerd hoe hij met aandacht met zijn kind kan spelen. Misschien heeft hij in zijn eigen opvoeding een vader gehad zich niet bemoeide met de kleine kinderen.

Hoe kan ik nou zo hard over hem oordelen? En tegelijk zo zelfgenoegzaam zijn dat ik wél met aandacht meedoe (alsof ik het allemaal zo perfect doe).

Verbondenheid

De rust voel ik door mijn lichaam stromen. Ik ontspan. In mijn hart stuur ik liefde naar de vader toe. Heel veel liefde. Want wat weet ik er nou van?

En wat ik wel weet is dit: als ik dezelfde eigenschappen zou hebben als deze man, dezelfde opvoeding zou hebben gehad en dezelfde gebeurtenissen zou hebben meegemaakt, dan zou ik mij exact hetzelfde gedragen als deze man.

Dus er valt niets te veroordelen. Wat een opluchting. Ik voel alleen nog maar rust. Acceptatie. En verbondenheid.

Wil jij ook deze verbondenheid ervaren en leven zonder oordelen?

Tijdens de training De Levensinitiaties (start 14 september) gaan we aan de slag met de grootste uitdagingen in ons leven: emoties, gedachten, liefde en zingeving. Deze cursus verandert je leven compleet. Je zal merken dat het allemaal zoveel makkelijker, leuker en lichter wordt.

Nieuwsgierig?

Een voorproefje van deze cursus kun je krijgen tijdens de gratis workshop Lichter leven. De workshop geven wij twee keer: op vrijdag 6 juli of vrijdag 31 augustus (9:30-12 uur in Hilversum).

Helemaal gratis!

Wil je je inschrijven voor de workshop of meer informatie hebben?

Mail Nanne: info [@] goedlevenacademie.nl

Affirmatie Louise Hay

Nanne Hogeland
Ik krijg energie van het inspireren van mensen. Op de Goed Leven Academie bundel ik de waardevolle kennis van experts op het gebied van een gezond en gelukkig leven. Zelf schrijf ik over voeding, hormoonbalans, dankbaarheid en de kracht van positief denken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *